De bureaustoel

Ooooh, ik krijg er bijna tranen van in mijn ogen. Wat een verspilling van tijd. Het leven, de liefde zo aan je voorbij laten gaan. Prachtig beschreven details. Heel graag gelezen, Jan.

Dag Jan, Al je verhalen ademen naar mijn idee melancholie uit. In deze bijdrage vind ik dat sterk getroffen. Van de andere kant is het ook wel cliché om die bureauomgeving te gebruiken. Maar het werkt wel. Ik heb met één zin moeite. 'Als de meeste mensen weg zijn, begint het te regenen.' Het gehe...

De hele sfeer ademt sleur en ingehouden leven. De mooiste regel vind ik persoonlijk: “Waarom vraag je dat nu pas?” Omdat daarin ineens een heel ongeleefd leven zichtbaar wordt.

daar is moed voor nodig en die moed heb je inderdaad vaak als het (bijna) te laat is. goed weergegeven dat er nog hoop blijft.

Mooi treffende beschrijving van kantoortreurnis. En dan als totale verrassing dat absurde aanzoek, ik vind het prachtig 😁

Ik volg wat Gi zegt, het zit puik in mekaar en

Is zo vreemd, dat het ook weer past. ZGG

Knap, zoals steeds, Jan. Tot in het kleinste detail beschrijf je wat er op een haast alledaagse laatste werkdag voorvalt: het foute afscheidscadeau, de collega die zich eindelijk de begeerde bureaustoel kan toe-eigenen, de zielige borrelhapjes, de afscheidsnemer die alles gelaten 'ondergaat'. De pui...