Witheet

Ik plof neer op het laatste vrije plekje in de schaduw. Meteen spring ik weer op en grijp naar mijn blote bovenbenen. Shit. Ik duw mijn gezicht snel terug in de plooi en kijk om me heen. Heeft iemand mijn belachelijke bokkesprong gezien? De gesluierde vrouw die al op het bankje zit, schikt een badlaken over de kap van een kinderwagen. Met haar wijsvinger duwt ze het even opzij en kijkt naar binnen. Wie gaat in hemelsnaam op een dag als deze met een baby naar buiten?

Tegen een paal hangt een jonge meid.  Haar kaken gaan driftig op en neer. De mega oorringen dansen mee in haar kauwritme. Gefascineerd kijk ik naar de tattoo om  haar navelpiercing. Het zilveren knopje is het oog van een kraai. Alleen het kopje van de kraai is zichtbaar.  Zijn lijf en poten verdwijnen achter de band van haar korte broek. Ik stel me voor uit welk  bos hij daar wegvliegt. Plots draait ze haar hoofd. Kijkt me met een strakke blik aan. Ik wend mijn blik af. Niemand zal het gezien hebben. En so what?

Traag haal ik een tijdschrift uit mijn rugzak. Leg die op het bankje, mijn mobieltje ernaast. Ga op het gladde papier zitten.  Dat is beter.

Pling. Het telefoonscherm licht op. Zal Stef zijn. Ik neem niet op. Wil vast weten hoe laat ik thuis ben om te koken.  Ik kook niet vandaag.  Hij ziet maar wat hij eet. Ben verdorie net thuis vertrokken, begint hij al te zeuren.

Aan de andere kant van het spoor staan de hoge grashalmen er geel bij. Geen zuchtje wind. Om me heen hangen de wachtende treinreizigers. Staand of zittend. Het is alsof  de zwaartekracht vervijfvoudigd is. Ledematen bungelen langs lijven.  Hoofden buigen omlaag.  Kinnen op de borst. Ogen tot spleetjes gesloten. Soms kijkt iemand op om op de klok te kijken of langs de rails. De stilte is oorverdovend op die verdomde tinnitus na.

Een stoere gast in legerkleding staat met gespreide benen midden in de zon. Er hangt een rugzak op zijn rug en een op zijn buik. Staat ie daar wat te bewijzen? Schaduw genoeg. Zo win je geen oorlog.

Ik beweeg mijn ellebogen van mijn lichaam af. Voel hoe de huid van mijn bovenarmen langzaam loskomt van mijn oksels.

Gatver. Kom ik straks lekker fris aan. Had Stef niet zelf naar die diplomauitreiking van zijn dochter kunnen gaan? Nou ja, met een been in het gips heeft ie wel een goed excuus. En ik moet nog punten zien te scoren als kersverse bonusmoeder. Nog twee weken dan… Wakker blijven…

Pang. Abrupt word ik uit mijn dommelslaapje  gehaald. Het kraaienmeisje trekt met haar zwart gelakte nagels de geknapte kauwgumbel van haar neus.

Heb ik lang geslapen? Ik check de tijd op mijn mobieltje. Zie een eentje knipperen bij Signal. Stef. 

“Lieverd, sorry! ik heb me in de datum vergist. De uitreiking is pas volgende week.

❣️ Stef.”

‘Lekker dan,’ roep ik witheet.

Tientallen hoofden draaien zich naar mij om.