Ik had gezegd dat het om closure ging.

Je lachte toen. Niet hardop, maar ik hoorde het toch.

“Je houdt van dat soort woorden,” zei je.

Er stonden twee kopjes op de tafel in dat kleine koffietentje. Die van jou was al koud.

“Ik wist niet hoe ik het anders moest noemen,” zei ik.

“Je had ook niets kunnen zeggen.”

Ik keek naar je handen. Ze lagen losjes in elkaar, zoals altijd.

“Ik had moeten blijven,” zei ik.

Daar was het. Iets wat mij al jaren dwarszit.

Je kantelde je hoofd een beetje. “Wanneer?”

Ik lachte kort. “Kies maar een moment.”

Je zei niets. Dat maakte het erger.

“Ik bedoel die laatste weken,” ging ik verder. “Ik deed alsof ik er nog was, maar dat was niet zo.”

“Dat wist ik,” zei je. Niet hard. Niet zacht. Gewoon precies op de plek waar het landde.

“Ik dacht dat het beter was zo,” zei ik. “Minder… pijnlijk. Als het gewoon langzaam verdween.”

“Voor wie?” vroeg je.

“Ik weet het niet,” zei ik.

Naast ons werd gelachen. Iemand liet een lepel vallen. Niemand keek onze kant op.

“Je hebt me niet echt verlaten,” zei je. “Je was gewoon al weg.”

Ik knikte langzaam. “Ik weet het.”

Het was vreemd hoe licht die woorden klonken.

“Ik heb daar nooit iets over gezegd,” ging ik verder. “Niet echt. Ik heb het gewoon laten liggen.”

“Dat is ook een keuze.”

Ik keek naar je kopje. De koffie stond onaangeraakt, een dun vliesje bovenop.

“Ik dacht dat ik jou miste,” zei ik.

Je reageerde niet meteen.

“Maar dat is het niet,” zei ik. “Het is… wie ik toen was. Of wie ik dacht dat ik was. Iemand die bleef.”

“Was je dat?” vroeg je.

Ik wilde ja zeggen.

Maar ik zag het voor me. Hoe ik niet opnam, hoe ik uitstelde, hoe ik alles kleiner maakte tot het bijna niets meer was.

“Nee,” zei ik.

“Dus wat wil je nu?” vroeg je.

Ik haalde adem. Het voelde alsof dat ergens toe moest leiden.

“Ik denk dat ik wil dat je zegt dat het oké is,” zei ik.

Je keek me aan, lang genoeg om het ongemakkelijk te maken.

Achter je liep iemand langs. Hij botste tegen je stoel aan. Of misschien was het andersom.

“En als ik dat zeg?”

“Ik weet het niet,” zei ik. “Dan kan ik het misschien loslaten.”

Je liet je blik even zakken, naar de tafel, naar de plek waar mijn handen lagen.

“Het is oké,” zei je toen.

Zo eenvoudig dat het bijna niets leek.

“Ik snap het,” ging je verder. “Je deed wat je kon.”

Er verschoof iets. Niet groot. Maar genoeg.

“Dank je,” zei ik.

Ik wachtte even, alsof er nog iets moest komen.

Maar je zei niets meer.

Of misschien had je dat al een tijdje niet gedaan.

Ik keek opnieuw.

De stoel tegenover me was leeg.

“Het is oké,” zei ik zacht.

Ik wist niet precies tegen wie. En deze keer liet ik het zo.

Closure